29 Οκτωβρίου 2007

Monday in blue(s)


Δευτέρα απόγευμα στη Θεσσαλονίκη, πια.

Με το που άγγιξα το πόδι μου στην άσφαλτο, μπροστά από τα τρύπια "έβερεστ" του δρόμου, προσγειώθηκε στο πρόσωπό μου μια από τις πρώτες σταγόνες βροχής.
Δεν έμοιαζε με άλλες, όμως. Αυτή έκαιγε. Τη μίσησα κατευθείαν.
Το ψιλόβροχο λοιπόν που με συνόδευσε ως την πόρτα του σπιτιού μου, δυνάμωσε απότομα τη στιγμή που εκείνη έκλεισε.
Και τότε ήταν που, αν και κατά τα φαινόμενα και τη λογική ήμουν προστατευμένη, ένιωσα να στάζω από παντού.

Πάλι δεν μπόρεσα να το αποφύγω.


Στο κεφάλι μου, πανηγύρι.
Πετάγομαι από τη μια σκέψη στην άλλη.
Πειράζει να μην τις γράψω με τη σειρά?
Αδύνατον να συγκεντρωθώ.


..........................................................................


Ξαναπαίζω το παιχνίδι με τις λέξεις. Από μικρή, έδινα ένα χρώμα στην καθεμια. Τότε αφελέστατα πίστευα ότι τη Δευτέρα τη βλέπω πράσινη γιατί, όντως, ΕΙΝΑΙ πράσινη. Μετά διαπίστωσα ότι υπάρχει μεν μια σχέση αιτιώδους συνάφειας μεταξύ λέξης και χρώματος, που βασίζεται όμως σε προσωπικές εικόνες και εμπειρίες.
Πολλές από αυτές τις αντιστοιχίες, ακριβώς επειδή τις δημιούργησα πολλά χρόνια πριν, δεν θυμάμαι πως προέκυψαν. Η απάντηση βέβαια μου έρχεται αυτόματα, λες και την αποστήθισα.
Σκεφτόμουν τη λέξη "επιστροφή" και το κίτρινο χρώμα που της έδωσα.
Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο το γεγονός ότι έβρισκα παντα το κίτρινο μελαγχολικό και αρρωστιάρικο χρώμα. Δεν το σιχαινόμουνα, όπως το ροζ. Απλά στη θέα του ή στη σκέψη του ένιωθα δυσφορία.
Και, βάζοντάς τα κάτω, νομίζω ότι μόλις περιέγραψα εν συντομία πως νιώθω μπροστά στην έννοια της λέξης "επιστροφή".

Κίτρινη επιστροφή, λοιπόν.


.............................................................


Στέκομαι τώρα καμια ώρα και κοιτάω το ταβάνι.
Δεν με εμπνέει τίποτε άλλο γύρω μου.
Το ξέρω. Μια κακή στιγμή είναι. Αλλά η βροχή σταμάτησε κι όμως εκείνη ακόμη αναπνέει στο λαιμό μου.





(Δεν προλαβαίνω ποτέ! Δεν προλαβαίνω να το χορτάσω. Δεν προλαβαίνω να μιλήσω.
Και σκάει σαν φούσκα!)


.....................................................................



Όχι άλλο. Τέλος.

Βυθισμένη σε μια πράσινη Δευτέρα, έπειτα από μια κίτρινη επιστροφή, με μαύρους κύκλους στο πρόσωπο και με μια κατακόκκινη εικόνα στο μυαλό μου με σηκώνω από τους ώμους για τα καφέ "πρέπει" της υπόλοιπης ημέρας που από χθες και για κάμποσο καιρό ακόμη θα αποσύρεται πιο γρήγορα στα δώματά της, ενώ η νύχτα θα ξυπνάει μια ώρα πιο νωρίς...

13 Οκτωβρίου 2007

Ελλειπτική τροχιά



Κάτω από τη μύτη σου βρίσκεται, γαμώτο!
Πως δεν το βλέπεις..;

Αυτό το περιορισμένο πεδίο όρασης...φοβάμαι έχει αρχίσει να σου γίνεται συνήθεια.
Μα άλλο τρόπο εγώ δεν έχω.
Η φαντασία κι οι δυνάμεις λύγισαν.
Η αναμαλλιασμένη σκέψη μου κι η ξεφτισμένη λογική μου γίνονται αλυσίδες και σφίγγουν τα χέρια μου ώσπου να τα λιώσουν εντελώς.

Κι ύστερα οι λέξεις φυλακίζονται και υψώνονται εις τον κύβο, διογκωμένες από την αχρηστία.


Πόσες ανολοκλήρωτες παρτίδες!




Αν έπαυες, τουλάχιστον, να χρησιμοποιείς την πίσω πόρτα;

9 Οκτωβρίου 2007

Εκταφές


Μου χτυπάει το παράθυρο ο ύπνος κι εγώ τον διώχνω.

- Όχι σήμερα.
- Ξανά τα ίδια? Καιρό τώρα με διώχνεις. Τελευταία, όλο κρυφά μπαίνω..Τι έγινε πάλι?
- Τίποτα. Απλώς απόψε θέλω να χορτάσω τη νύχτα. Ολομόναχη. Χωρίς υποχρεωτικά φυλλάδια και φασαρίες. Και να'ναι κι εκείνη ελεύθερη, μακριά από λεπτοδείκτες και χρονόμετρα.


Τρόμαξα να τη γνωρίσω. Τρόμαξα να γνωρίσω ακόμη κι εμένα, έτσι ήρεμη κι ανακουφισμένη που με είδα πάνω στο τζάμι. Οι σφυγμοί μου είναι κάτι παραπάνω από φυσιολογικοί και φοράω ένα ζαχαρί, πουπουλένιο χαμόγελο στα χείλη.

Ένα βιβλίο ξαπλώνει πλάι μου κι οι σελίδες 94 και 95 αράζουν πάνω στο σεντόνι. Το αφήνω εκεί να περιμένει για λίγο. (Λοιπόν, ακούω ολοκάθαρα κι ένα κουνούπι. Τώρα το βλέπω κιόλας πάνω από τη γάμπα μου..) Πείνασαν τα αυτιά μου και ζητάνε λαίμαργα λίγη μουσική. Δεν θα τα δυσαρεστήσω - εξάλλου, η αδυναμία μου στην αίσθηση της ακοής είναι μεγάλη. Ύστερα έρχεται η όσφρηση...


Αυτό είναι. Ξεκίνησε.

Διέγερση όλων των οργάνων. Ευφορία ψυχής.

Να γιατί την αγαπώ τη νύχτα. Γιατί καλύπτει τα πάντα, τα κρύβει, τα προστατεύει, ίσως. Κι όμως, σου δίνει τη δυνατότητα να τραβήξεις εσύ μέσα από το σκοτάδι ό,τι επιθυμείς και να ανάψεις ένα φως εκεί όπου το χρειάζεσαι. Μόνο εκεί. Τα υπόλοιπα..ας κοιμηθούν.


Ξανάφερα στο μυαλό μου την πρωινή κι απρόσμενη μάλλον καταιγίδα που με βρήκε στο δρόμο για το σπίτι. Σχεδόν ποτέ δεν κουβάλησα μαζί μου ομπρέλα, ακόμη κι όταν ο καιρός έστελνε απειλητικά μηνύματα. Καμία διαφορά το σημερινό, λοιπόν. Η βροχή ήταν τόσο δυνατή, που μέσα σε λίγα λεπτά έσταζα από παντού. Παρόλ 'αυτά, το απολάμβανα όσο δεν έπαιρνε που δούλευαν συγχρόνως, ενθουσιασμένες, όλες μου οι αισθήσεις. Και ενεργοποιήθηκε μέχρι και η μνήμη μου για να ταξιδέψει κάποια χρόνια πίσω, σ' εκείνο το καλοκαίρι στο Πήλιο. Να, μια τέτοια καταιγίδα ήταν και τότε. Κι εμείς, ήδη μούσκεμα από το βραδυνό, με τα ρούχα, μπάνιο στη θάλασσα πασχίζαμε μέσα στη νύχτα και τη ζάλη να βρούμε το δρόμο της επιστροφής...Κι ύστερα μου ήρθαν κι άλλες καταιγίδες στο μυαλό και συνειδητοποίησα ότι τις αγαπώ περισσότερο από όσο νόμιζα. Ακόμη κι εκείνες που συνδέθηκαν άρρηκτα με την κακή ψυχολογική μου κατάσταση και με μια κάπως μελαγχολική διάθεση. Όπως εκείνη της 5ης Αυγούστου. Ακόμη και τώρα ακούω τον ήχο της.


Παύση στις σκέψεις μου. Μαζεύω τα δάχτυλά μου. Joni Mitchell. Blue. Το λατρεύω αυτό το κομμάτι. Και να μην το λάτρευα μέχρι τώρα, θα άρχιζα από αυτή τη στιγμή, γιατί τη ντύνει απόλυτα. Και...τι ειρωνεία! Αμέσως μετά, το here comes the sun, διασκευή από τη βραχνή, πληθωρική φωνή της Nina Simone και το don't smoke in bed - λες και τα έβαλα στη σειρά - για να με εκσφενδονίσει ψηλά. Υπό άλλες συνθήκες, μπορεί και να ούρλιαζα.


Είχα καιρό να ανοίξω τους ασκούς του Αιόλου. Όλα τώρα βγήκαν. Κι είναι το κατάλληλο σημείο για να σταματήσω (να γράφω, τουλάχιστον). Και ιδού και η αρνητική πλευρά της νύχτας : πόσα φώτα να ανάψεις, πόσο θόρυβο να κάνεις και πόσα ποτήρια με ποτό να ακουμπήσεις πάνω στο τραπέζι για να νιώσεις ότι έχεις παρέα..;


Το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να περιμένεις να ξημερώσει για να τα μεγενθύνει όλα το φως. Και να τα απαλύνει. (σου φαίνεται αντιφατικό; δεν είναι..)