29 Σεπτεμβρίου 2007

I ME MINE



Όλα από αυτό το αηδιαστικό "εγώ" ξεκινάνε.
Τα πάντα γίνονται στο όνομά του και για λογαριασμό του.
Το πελώριο αυτό ΕΓΩ ανοίγει συχνά-πυκνά το σάκο του, μετράει τις ανάγκες του, ζυγίζει τις επιθυμίες του και αναλόγως κινείται.
Κι ό,τι πιθανόν δώσει, θα είναι για να πάρει πίσω περισσότερα. Για να τραφεί.

Πως το είπες..?Ανιδιοτέλεια...?Και τι πάει να πει αυτό..?

Τι κάνεις εκεί? Προσπαθείς να βάλεις το πρόσωπο στη θέση του? Ξέχασέ το. Παντού θα το βρεις..Για δες!

Εγώ είμαι.
Εγώ είσαι.
Εγώ είναι.
Εγώ είμαστε.
Εγώ είστε.
Εγώ είναι.


Τα υπόλοιπα πρόσωπα, όταν εμφανίζονται, είναι απλά βοηθητικά, ένα μέσο για να φτάσεις στο στόχο σου.


Κι εμένα αυτό το εγώ με τρομάζει (βλέπεις; πάλι πρώτο πρόσωπο..). Και το δικό σου και το δικό μου. Γιατί ευνοεί την απόσταση, όταν θέλεις όσο τίποτα να την πατήσεις κάτω και να την κάνεις σκόνη. Πόσο πιο εύκολο είναι, όμως, να πατήσεις κάτω αυτό το "Ε"?




Αυθόρμητα τώρα, θυμήθηκα μια μεταμεσονύκτια συζήτηση, κάμποσο καιρό πριν, δίπλα σε ένα ποτάμι..

-Ωραία. Ας δεχτούμε ότι είναι έτσι. Ας καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ακόμη κι ο έρωτας που πιθανόν να νιώθουμε οι άνθρωποι ο ένας για τον άλλον δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συναίσθημα που πηγάζει και πάλι από το "εγώ". Όμορφα. Θες να το προχωρήσουμε ? Ακόμη κι αυτά που νιώθουμε και τα συνδέουμε κάθε φορά με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, είναι μια τεράστια ψευδαίσθηση. Γιατί πιθανόν τα αισθήματα κι η ανάγκη τους να εκφραστούν κι από αόριστα να γίνουν συγκεκριμένα να προυπάρχουν των προσώπων και να μπορούν να ταυτιστούν με παραπάνω από ένα άτομα την ίδια στιγμή. Υπέροχα!
Τώρα, πες μου εσύ τι κατάλαβες ύστερα από αυτό, που τα εκλογίκευσες όλα και τα μετέτρεψες σε μαθηματικά. Κατάφερες να μπεις σε δαιδαλώδεις και άνευ σημασίας σκέψεις και να σου γεννηθούν αμφιβολίες μέσα κι έξω. Δεν απολαμβάνεις τίποτα έτσι. Φιλοσοφείς εκεί που δε χρειάζεται. Βάζεις σε καλούπια όσα δεν επιδέχονται σχεδόν καθόλου "συμμάζεμα" και υπερβολικό ψάξιμο. Χάνεις την ουσία.



Χμ. Είχες δίκιο. Τρομοκρατούμαι και μόνο από αυτά που σκέφτομαι...

1 σχόλιο:

gazakas είπε...

Το εγώ δεν είναι αηδιαστικό. Απλά "είναι", υπάρχει.

Όσο για τη σκοπιμότητα του να καταλάβουμε πως κάθε μας συναίσθημα, ακόμα και το πιο αγνό, είναι εγωιστικό, δεν πρόκειται για μετατροπή των πάντων σε μαθηματικά, αλλά απαλλαγή από ενοχλητικές αυταπάτες...